Achter de opgewekte titel van het debuutalbum van de in Indianapolis wonende zanger-liedjesschrijver Richard Edwards gaat een inktzwart gekleurd levensverhaal schuil dat er niet om liegt. Shit happens, zeggen de Amerikanen, en in het geval van Edwards moet dat niet alleen figuurlijk maar ook letterlijk genomen worden. Vrijwel gelijktijdig valt zijn groep Margot & The Nuclear So And So uit elkaar en loopt zijn huwelijk op de klippen. Alsof dat niet genoeg is, raakt hij geïnfecteerd door een bacterie die hem clostridium difficile bezorgt. Een ziekte die gepaard gaat met een heftige vorm van diarree. Dat al deze gebeurtenissen hun weerslag hebben op de inhoud van deze plaat, hoeft verder geen betoog. Edwards worstelt met zaken als woede, hartzeer en verlies zonder daarbij te vervallen in melodramatisch gezever. De van Elliott Smith en Beck bekende producer Rob Schnapf heeft Edwards fraaie zangstem omgeven met een sobere muzikale omlijsting die hem alle ruimte biedt te excelleren als vocalist. Stilistisch borduurt onze vriend deels verder op de weg die hij in een eerder stadium ingeslagen was met zijn voormalige groepsleden van Margot & The Nuclear So And So. Naast de indiefolkinvloeden uit die hoek heeft hij een sterke affiniteit met de alternatieve countrymuziek waaraan hij in een aantal liedjes duidelijk refereert. Liefhebbers van voornoemde stijlgebieden schaffen met Lemon Cotton Candy Sunset een volwassen klinkend debuutalbum aan dat hen genoeg houvast biedt voor een aangename luisterervaring.

(Koos Gijsman)