Aanvankelijk kon ik mijn irritaties niet verbergen na diverse beluisteringen van het debuutalbum “Hymns To The Night” van Julien Bracht en Markus Nikolaus, verschenen onder de naam Lea Porcelain. Die ergernis ging over op bewondering hoe goed het Duitse duo de duistere sfeer en electropop incarneert van Britse new wave en postpunkbands als Joy Division, The Cure en Echo & The Bunnymen. Dat maakt van “Hymns To The Night”, dat in een oude DDR radiostation Funkhaus omgetoverde studio is opgenomen, nog geen slecht album. Integendeel. “Hymns To The Night” grossiert ontegensprekelijk in dikke lagen galm, drumcomputerbeats,  diepe bassen, elektro synthesizer aanslagen en een doemrijke en indringende zangstem, die van het debuut tot een vat der herkenning uit het gouden tijdperk maakt. Liedmateriaal dat stuk voor stuk goed in elkaar steekt. Geen opbeurende luistervaring, wel een zeer overtuigende. Kloonhaters zullen het mogelijk afschuwelijk vinden, maar de mensen die het accepteren zullen aan het grotendeels atmosferische “Hymns To The Night” de vingers bij aflikken. Beter goed gejat dan slecht gestolen.

www.leaporcelain.com

(Johan Schoenmakers)