RSS

David Luning: vrolijke Frans met serieuze nummers

David Luning geniet enige bekendheid vanwege zijn deelname aan American Idol in 2014, iets meer dan een jaar hij zijn debuutalbum ‘Drop On By’ had uitgebracht. Hij won niet, maar bereikte wel even een miljoenenpubliek. Inmiddels heeft hij een nieuwe plaat uit, ‘Restless’. Die is serieuzer dan je zou vermoeden wanneer je Luning live aan het werk ziet, zoals onlangs in de Q Factory.

Optimistische humor en muziek maken, dat is een lastig combinatie. Of liever gezegd: optimistische humor is sowieso lastig, bij wat je ook doet. Wie af en toe lachend zijn werk doet, een grap tussendoor maakt of grinnikend de ander te woord staat, wordt al gauw niet serieus genomen. Zo iemand heeft geen oog voor de schaduwzijden van het leven, heet het dan, zo iemand is oppervlakkig. Een muzikant die optimisme en humor in zijn muziek verwerkt, wordt al snel gezien als een lichtgewicht.

Dit lot lijkt ook David Luning beschoren. Hij schrijft nummers als ‘Isn’t Life A Wonderful Thing’, bij zijn optreden kun je T-Shirst kopen met die tekst erop, en als hij op het podium staat, betrekt hij het publiek maar al te graag bij zijn meezingers. Tijdens het optreden in de Amsterdamse Q Factory afgelopen week was het al meteen raak in het tweede nummer, ‘Buddies Till the End’ van zijn debuutalbum: of we even wilden meedoen met het ‘Till the end’ uit het refrein.

Het concert was nog niet halverwege, of het publiek moest nog twee keer komen opdraven: om mee te zingen met ‘Rocky Rock Bottom’ en om stoomfluitgeluiden te maken tijdens ‘My Baby Bue on Wheels’, een ode aan een oude truck. Tussendoor betoonde Luning zich een vrolijke Frans, met een minutenlang durend en onbegrijpelijk verhaal over hoe hij maar niet de juist weg kon vinden na afloop van zijn optreden op het Ramblin’ Roots-festival in Utrecht. “That made me feel so … American”, besloot hij deze anekdote.

Maar de schijn bedriegt. Ondanks zijn grappenmakerij en zijn voorkeur voor een lichte en luchtige toon, schrijft Luning nummers die vaak behoorlijk serieus zijn. Steeds vaker zelfs. “Op mijn eerste album was ik nog heel sterk beïnvloed door John Prine. Zelfs zo dat ik er vaak naar streefde bitterzoete teksten te schrijven. Dus wel serieus, maar altijd met oog voor het komische. Op mijn nieuwe album heb ik dat losgelaten. Ik durf nu gewoon nummers te schrijven die rechttoe, rechtaan zijn, zonder die dubbelzinnige houding die ik als John Prine-adept had aangenomen.”

Onder die ‘rechttoe, rechtaan nummers zitten heel fraaie. Nummers zoals ‘Danger’, die bewijzen dat Luning meer is dan een komediant die ook een mopje muziek speelt. Ook dat is David Luning.

(Jan Bletz)


Your Comment