Na afloop van het op dit album vastgelegde concert was de ontlading bij Maria Farantouri maximaal. Het idee om met jazzblazer Charles Lloyd en zijn groep een Griekse suite op te nemen, had haar na het lezen van de zangpartijen de nodige hoofdbrekens bezorgd. Dat leidde ertoe dat ze tijdens de dagen voor het concert in zee bij haar vakantieverblijf ons regelmatig vergastte op stukjes gezongen partijen uit de partituur. Een procedure die zij voortzette bij het avondmaal. Kan ik u de emotie beschrijven wanneer je dezelfde partijen tien dagen later gezongen hoort worden op de marmeren bühne van het 2000 jaar oude Herodiontheater aan de voet van de Akropolis voor honderden dolenthousiaste Grieken? Nee dus.
Maria had de gages van haar Amerikaanse collega-muzikanten uit eigen zak betaald. Zelfs het prestigieuze zomerfestival in Athene gaat financieel gebukt onder de geseling van de financiële crisis en het is louter aan de inspanningen van Maria te danken dat dit experiment kon plaatsvinden. En experimenteel was het zeker. Met name vanaf het moment waarop pianist/componist Takis Farazis de eerste tonen van zijn suite aansloeg op zijn piano. In combinatie met de formidabele Amerikaanse jazzmusici en lyraspeler Sokratis Sinopoulos legde de pianist een tapijt van ongekende, muzikale dimensies neer dat het bevattingsvermogen ver te boven ging. Gelukkig was daar de stem van Maria om ons bij de hand te nemen. Diep tastend in de ziel van de Griekse klassieke en volksmuziek legde ze verbanden met de allergevoeligste snaren van de Afro-Amerikaanse volksmuziek. De muziek op The Athens Concert vormt een symbiose tussen de kroonjuwelen die de muziektradities van de twee continenten te bieden hebben. Na eerdere meesterwerken als Canto General en de Mauthausen liederen heeft Maria Farantouri opnieuw een klassiek album gemaakt van Olympische allure.
(Koos Gijsman)