Al wekenlang beantwoord ik de vraag ‘Heb je nog iets bijzonders gehoord?’ met het antwoord ‘Dead Legs & Alibis van de Engelse groep Dark Captain’. Oorspronkelijk opereerde het Londense collectief onder de naam Dark Captain Light Captain. Na de EP Circles uit 2008 bracht de groep een jaar later het album Miracle Kicker uit. Een album waarop atmosferische licht psychedelische liedjes gepresenteerd worden. Liedjes die zich stilistisch bevinden op het snijvlak van progrock en indiepop met een vette knipoog richting folk en singer/songwriter invloeden. Die opzet hanteert de groep ook op haar jongste album.

Dead Legs & Alibis is het prototype van een groeibriljant die bij elke luisterbeurt aan kracht wint. De repeterende instrumentaties en vloeiende harmoniezang zetten de luisteraar aanvankelijk op het verkeerde been. De neiging de groep af te doen als een trance opwekkende quasi indieband ligt voor de hand. Dat blijkt bij nadere beluistering een kolossale misvatting te zijn. Achter de atmosferische beelden die de groep oproept, gaat een wereld schuil die rijk is aan de allerfraaiste details. Het repetitieve karakter van de liedjes verdwijnt daarbij per luisterbeurt steeds meer naar de achtergrond.

Als een mooie dame weet de groep dat het presenteren van haar schoonheid een delicate aangelegenheid is die met tact aangepakt dient te worden. Die kunst beheerst de groep tot in de kleinste details waardoor elk lied na verloop van tijd zijn specifieke muzikale heerlijkheden openbaart. In weerwil van de vele gehanteerde stijlvormen is Dark Captain een groep met een uniek eigen geluid waar ik de komende periode uitstekend mee uit de voeten kan.

www.darkcaptain.com

(Koos Gijsman)