De rayonhoofden hebben zich nauwelijks in hun holen teruggetrokken of ik zie mij geconfronteerd met de aanblik van een blote mijnheer van middelbare leeftijd. Godzijdank beperkt de hoesfoto van het album Lijflied van Gerard van Maasakkers zich tot de bovenste helft van zijn torso, die – het dient gezegd – opgesierd wordt door het karakteristieke hoofd van de muzikant in kwestie. Minstens zo ontwapenend en sympathiek zijn de liedjes die Gerard van Maasakkers op zijn jongste album Lijflied verzameld heeft. Liedjes die direct bij het beluisteren onder de huid kruipen en daar een aangename tintelling veroorzaken. Debet daaraan zijn Gerards gevoelige liedteksten die verhalen van de veelzijdige wijze waarop de liefde vorm en inhoud geeft aan het bestaan.
Naast Gerards eigen liedjes draagt toneelschrijver Peer Wittenbols drie fraaie composities aan die kwalitatief gezien naadloos aansluiten op het hoge niveau van onze Brabantse bard. Het absolute hoogtepunt van het album is het lied Ik Neem Jou Mee, dat een ereplaats verdient in het Liefdesliederenboek van de vaderlandse taal. Dat dit lied een vertaling betreft van een lied van de Italiaanse bard Gianmaria Testa, doet daar geen afbreuk aan, want Van Maasakkers verstaat de kunst van een lied naar zich toetrekken als geen ander in dit land. Die kleine afwijkingen in het taalgebruik vergeven wij westerlingen onze Brabantse vriend dan ook graag.
Bijgestaan door zijn vaste begeleidingsband dient dit live-album bovendien als aansporing een van zijn concerten te gaan bijwonen. Waarbij ik wil aantekenen dat ik hoop dat iemand vóór het optreden die afgrijselijke Fender Rhodes van toetsenist Mike Roelofs onklaar wil maken!
(Koos Gijsman)