2012 was voor Neil Young een uiterst productief jaar en voor de liefhebbers zowel een grote zegen als een financiële vloek. Zo voegde hij de albums Americana vol traditionele liedjes in een eigen keurslijf en Neils nostalgische flashbacks op Psychedelic Pill toe aan zijn omvangrijke catalogus. Op beide platen werd de Canadees geflankeerd door zijn werkpaarden Frank ‘Poncho’ Sampedro, Billy Talbot en Ralph Molina. In zijn autobiografie “Waging Heavy Peace” laat Neil oppervlakkig en assosiatief onder meer zijn licht schijnen over zijn passie voor auto’s en zijn grote collectie aan treinen en de zoektocht naar de perfecte geluidsstandaard en het verwezenlijken van een eigen download muziekdienst. Ook de cruciale rol van David Briggs als producer en muzikaal adviseur, de emoties omtrent zijn gehandicapte zoon Ben), de angsten voor een naderende (…) dementie en de keuze voor “Comes A Time” als zijn beste album komen ruimschoots aanbod in het boek “Waging Heavy Peace”. Het vruchtbare jaar sloot Neil af met Crazy Horse met een twee maanden durende toernee door Amerika en Canada, waarbij de van de Rust Never Sleeps tour (1978) bekende enorme Fender speakerkasten, een gigantische vintage microfoon en mannen in witte jassen (zijn roadies) als decor dienden.
Ik hou van Neils uitersten met zijn gitaarschurende platen (Ragged Glory, Time Fades Away), het o zo oprechte Tonight’s The Night, de intieme liedjes op de schommelstoelalbums (Harvest Moon, Prairie Wind), de bluesrock (On The Beach) of zijn successen met “Harvest” en “After The Goldrush”. Laat asjeblieft de vergelijkingen tussen het heden en het verleden, want “Psychedelic Pill” is geen Tonight’s The Night, Harvest of Everybody KnowsThis is Nowhere en bevat geen potentiële hitsingle. Op “Psychedelic Pill” klinkt Young meer geïnspireerd dan voorgangers als “Fork On The Road, Le Noise, Are You Passionate. De snarenbeul laat zijn onafscheidenlijke Old Black als vanouds intimiderend denderen, gieren en kreunen.
http://www.youtube.com/watch?v=O8qkDQ_QP8A
Het resultaat is een plaat van bijna anderhalf uur met slechts negen nummers, verspreid over twee cd’s, die sterk opent met de sleutelregels Dreaming ‘bout the way things sound now / Write about them in my book uit het 27 minuten durende Driftin Back. Een duidelijke verwijzing naar zijn autobiografie, die tevens als uitgangspunt dient op “Psychedelic Pill”. ‘Age has nothing to do with having a good time’ , schrijft Neil in het cd-boekje van de pas verschenen dubbelaar , waarop Neil en de heren van Crazy Horse duidelijk plezier scheppen in het samenspelen. Lang uitgesponnen nummers (Walk Like A Giant, Ramada Inn en Driftin’ Back) over een door alcoholisme verteerde relatie, de mislukte pogingen van de sixtiegeneratie om de wereld te veranderen en een melancholische blik naar vroeger. Rammelend met repeterende en effectieve gitaarsoli, gegangmaakt door zijn trouwe kompanen met de lome beats van drummer Ralph Molina. Voor de één langdradig, voor de ander geniaal.
“Psychedelic Pill” is een dubbelaar die majestueus voortschrijdt met de falsetkoortjes van Crazy Horse in de eenvoudige countryrocker Born In Ontario, het voor het straaljagereffect met phasers overgoten titelnummer, een heerlijke popmelodie in She’s Always Dancing en breekbaar in For The Love Of Man over zijn hersenverlamde zoon. Vals en opwindend. Dat is Neil voor mij op “Psychedelic Pill”, waarop je waarschijnlijk snel zal afhaken of je laat je meedrijven.
www.neilyoung.com
(Johan Schoenmakers)