Rauwheid en emotie, het zijn elementen die bij mij in de muziek vaak gevoelens van pure euforie teweeg kunnen brengen en adrenaline met een aanzienlijke kracht door mijn lijf weet te jagen. Niet zo vreemd dat ik die elementen ook graag opzoek en dat ik daarom bijvoorbeeld deepsoul prefereer boven de veel keurigere en met strijkers voorziene Motown soul. Rauwheid en emotie kom je ook in overvloed tegen op het nieuwe album van Patrick Sweany dat de titel “Close to the floor” heeft meegekregen. De man uit Ohio met de doorleefde stem tikt bijna tegen de 40 levensjaren aan. Misschien is deze gerijptheid wel nodig geweest om een meesterlijke plaat af te leveren want ik wil geen andere waardering als “meesterlijk” aan dit kunststukje toekennen.

http://www.youtube.com/watch?v=-NU9NSbzG_g

Het is alweer zijn achtste schijf. In vergelijking met voorganger “That Old Southern Drag” heeft “Close To The Floor” een meer ongepolijste uitstraling. Dat komt zeker door de geweldige productie van Joe McMahan. Hij laat de muziek van Sweany in al zijn direct- en puurheid horen. De emotie krijg je als het ware “recht in je smoel” geworpen. Door deze benadering roept dat soms associaties op  met de garagerocksoul van Alabama Shakes zoals bijvoorbeeld in het heerlijke “It’s spiritual”. Ondanks de pure en rauwe benadering is de mix van blues, rock, soul en rootsmuziek zeker niet ontoegankelijk te noemen. Daarvoor kleurt hij niet genoeg buiten de lijntjes. Sweany heeft zoals gezegd een karaktervolle, doorleefde stem waarmee hij onverbiddelijk om zich heen weet te slaan. Maar ook zijn ruwe, basale gitaarstijl spreekt zeer tot de verbeelding. In tien nummers laat Sweany horen waartoe hij in staat is en dat is heel veel: vunzige, luie blues met heerlijk klinkend retro orgeltje in “Every night, every day”, formidabele uptempo rock en soul in respectievelijk “Just one night” en “Bus Station” en natuurlijk het uitstekende “Slippin'” waar een gevoelige Sweany op het eind van het nummer de emotiekraan helemaal opendraait. Het zijn die momenten waarop hij me helemaal plat krijgt (“Close to the floor” ja…) en die eerdergenoemde adrenaline met “force 10” door mijn aderen laat jagen. Geweldig gewoon…

Dat deze cd uiteindelijk mijn eindlijst van 2013 zal halen hoef ik verder niet uit te leggen. Emotie en rauwheid. Ook dit jaar heb ik weer een plaat in de armen mogen sluiten die deze elementen in volle glorie in zich draagt. Dat er nog vele mogen volgen…

www.patricksweany.com

(Ed Muitjens)