Muziek is een onuitputtelijke bron van inspiratie en irritatie. Van bezieling en ergernis. Of van geestdrift en deceptie. En dat is maar goed ook. Stel je voor dat we allemaal van dezelfde dingen zouden houden en naar dezelfde platen zouden luisteren. Ik houd me voor dat de luisterkamer van de hel er zo uitziet. Want zonder slecht geen goed, niet waar? En zonder lelijkheid geen schoonheid. Hoe subjectief en discutabel dat onderscheid ook mag zijn.
Ik ben alleszins blij met het feit dat ik naast veel goede muziek ook aardig wat rotzooi hoor. Want daardoor besef je meteen dat je iets bijzonders hoort als je op een stem botst die in staat is om zelfs de meest verkilde harten en geesten opnieuw te laten ontdooien. Of op een stem die de gave heeft zich in zich zo diep in je ziel te graven dat die je de eerstvolgende weken niet meer loslaat. Zoals de stem van Judith Avers, een jonge en opmerkelijk talentvolle singer-songwriter uit West-Virginia.
De songs op ‘Mountain And Shore’, haar tweede cd in vier jaar (in 2005 verscheen haar debuut ‘Strong Hands’), zijn zonder uitzondering adembenemend, zowel op muzikaal als tekstueel vlak. Het is al een tijdje geleden dat ik een plaat heb gehoord waarop de luisteraar zo’n intieme blik gegund wordt in het gevoelsleven van een medemens. ‘There isn’t one thing or one more bit of love that I could have put into it’, zegt Judith Avers zelf over haar nieuwe album. ‘It’s what I had in me at the time’. En wat ze op dat moment in zich had, is verbluffend.
‘Mountain And Shore’ opent op hoog niveau met het zeer intieme ‘Lilac Dreams’ dat dankzij de pedal steel van Rose Sinclair (Martha Scanlan, Crooked Jades) een heerlijke weidse klank krijgt. Prachtig nummer! Maar tegelijk denk je een beetje ongerust: ‘Als dat maar goed afloopt’. Want Avers zet met dit openingsnummer behoorlijk hoog in. En dat houdt heel wat risico’s in. Maar Judith Avers ontwijkt die valstrik met brio want ook de songs die volgen zijn fantastisch. Laat je gerust verleiden door de minimale gut-banjosolo (opnieuw Rose Sinclair) op het heerlijke ‘Rocket Ship’ of door het met een kostelijk harmonium (Anand Nayak, tevens producer) doorspekte ‘All Of It’.
‘Karen’, een van de tekstuele hoogtepunten van deze cd, gaat over een jonge vrouw die niet opgewassen is tegen de ‘hard times’ waarmee haar tere ziel wordt geconfronteerd en die ten einde raad in een ravijn springt. ‘And with a crash she said goodnight’. Hartverscheurend? Jazeker. Mooi? Bloedmooi. Judith Avers blinkt voortdurend uit in dat soort observaties vol mededogen en begrip voor het menselijk tekort. Daarbij verpakt ze haar songs zodanig dat die nooit pathetisch worden, maar steeds levensecht zijn. Zoals in ‘West-Virginia’, nog zo’n hoogtepunt: ‘I am Vegas, baby, turn me on, I’m New York city and I can’t keep up, I’ve done all I can do, put up a good fight, but I wanna be West-Virginia tonight’. Aardser dan dat kan het niet.
‘Mountain And Shore’ eindigt met het breekbare ‘Love You Right’, het soort liefdeslied waarvan iedereen waarschijnlijk hoopt dat iemand het ooit voor haar of hem zal schrijven. ‘To love you tonight, I would scream, I would fight, but I would lay all my fear aside, if I could love you tonight, I’d love you right’. Laat er geen twijfel over zijn, Judith Avers’ fantastische stem heeft mijn hart alvast veroverd. En ik ben er rotsvast van overtuigd dat ze daar nog heel wat andere exemplaren aan toe zal voegen.
www.myspace.com/judithaversmusic
Martin inderdaad dit is een erg mooie plaat.