Niet eerder dit jaar schoot een groep zo onverbiddelijk vitaal rockend uit de startblokken als de Amerikaanse groep Spoon. Rent I Pay is het openingslied van hun jongste album They Want My Soul. Opgestuwd door de rake klappen van drummer Jim Eno klinkt het opzwepende stemgeluid van zanger Britt Daniel. De gitaarlicks lijken weggelopen tijdens de opnames van Exile On Mainstreet van The Rolling Stones en zijn op maat gesneden voor de luchtgitaristen onder ons. Die broeierige rockende sfeer wordt ook elders op dit album onder de bekwame productionele leiding van Joe Chiccarelli (The Shins, The Strokes) met hoorbaar enthousiasme bewerkstelligd. Voor de nodige variatie zorgen de liedjes die onder leiding van Dave Fridmann (MGMT, The Flaming Lips) werden opgenomen. Dan blijkt dat de uit Austin, Texas afkomstige alt-rockers stilistisch meerdere ijzers in het vuur hebben liggen.

Het is met name de uitmuntende zang van Britt Daniel die het aparte, akoestisch getoonzette Do You, de new wave bubblegum van Let Me Be Mine, de electro-soul van Outlier en het dwarse countrylied I Just Don’t Understand naar een hoger niveau tilt. In een muzikaal landschap met zoveel verschillende invalshoeken ligt het gevaar van vervlakking altijd op de loer. In weerwil van de duidelijk commerciële opzet van dit album weet de groep die valkuil op They Want My Soul met verve te omzeilen. Onze Amerikaanse vrienden zijn dan ook hard op weg uit te groeien tot een van de meest vitale rockacts van hun continent.

www.spoontheband.com

(Koos Gijsman)