“Fastland” is het eerste album van de in Reykjavik woonachtige Deense zangeres Tina Dico, dat op mijn radarbeeld langstrekt. Na beluistering van haar nieuwe wapenfeit krijg ik het idee dat ik aan de eerder verschenen albums behoorlijk wat gemist heb. Alom gewaardeerd en buitengewoon succesvol in haar geboorteland,  daarbuiten betrekt ze een rol in de marge en wacht ze nog steeds op loon naar werken. “Fastland” is een album met veel variatie. Zowel in het eigen materiaal, het instrumentarium als in het stemgebruik. Een ander geluid ten opzichte van haar vorige albums met grotendeels donkere, akoestische folkpop.

Soms is het vooral mooi met rijkelijk gearrangeerde atmosferische popsongs (Parked Car, Hands en People Are Strange) of sober en meerstemmig op het eind van het album met een akoestische gitaar (Change Yourself, Something You Keep).  Op andere momenten klinkt “Fastland” lekker dansbaar in nummers als  Adams House, Fancy, Night Out en Devil’s Door. Lichtvoetige liedjes, die in eigen land vermoedelijk de hoogste positie in de hitijsten zullen gaan reiken. Van mij mag het net wat meer knallen en buiten de lijntjes kleuren, maar  ja … een recensent moet wel wat te zeuren hebben.

06-12: Amsterdam, De Duif

www.tinadico.com

(Jan Schuster-De Jong)