Misselijkmakend. Dat gevoel riep een van de meest onsmakelijke hoezen van het afgelopen jaar bij mij op. Een hoes die aan de binnen- en achterkant weinig informatie verschaft, die bovendien zelfs met een sterke vergrootglas nauwelijks valt te ontcijferen. Ik kon mij er lang niet toe zetten om enige aandacht te besteden aan Hana Vu’s solo debuutalbum. Maar eerlijk is eerlijk, de nieuwsgierigheid won het van de tegenzin. Uiteindelijk was ik toch best wel benieuwd wat voor muziek er nu bij deze hoes hoorde. De weelderige popgevoeligheid van Public Storage staat in fel contrast met de foto van Vu’s groen en geel verkleurde mond.
Ze is nog maar 21 jaar maar de staat van dienst is al veelbelovend. In 2018 debuteerde ze met de ep How Many Times Have You Driven by en resulteerde haar samenwerking met Willow Smith (dochter van) in het nummer Queen Of High School. Het jaar daarop verscheen de dubbele ep Nicole Kidman/Anne Hattaway en verzorgde ze veeltallig het voorprogramma voor bands als Wet en Soccor Mommy.
Zij zegt dat ze inspiratie voor de hoes haalde uit de holografische close-up fotografie van Bruce Nauman. Het Stedelijk Museum presenteerde vorig jaar een tentoonstelling van zijn werk. Het is walgelijk, maar het is ook de rauwheid van hemzelf, zegt ze over de zeefdrukportretten van de Amerikaanse kunstenaar. Ik werd geïnspireerd door hoe hij iets kon maken dat zowel persoonlijk als onpersoonlijk aanvoelde. Een stukje van jezelf op een manier, dat het er extra vies uitziet. Het soort van kunst waar ik van hou.
Wat zou er gebeuren met alle ongebruikte kerstversieringen, de winterkleren in dozen en de familiestukken die overal en nergens in opslagunits liggen? Deze vraag leverde een inspiratiebron op , wat uitmondde in haar volwaardige eersteling Public Storage waarmee zij een la aan jeugdherinneringen opentrekt. De twaalf eigen liedjes fungeren als een emotionele bagage voor de gedachten en gevoelens van de muzikale inwoonster van Los Angeles. Nummers die diep persoonlijk aanvoelen, hoewel niet per se op een autobiografische manier. Meer vanuit het perspectief van anderen.
In tegenstelling tot de droompop van haar achterliggende werkjes klinkt Public Storage grootser en intenser. Ik wilde muziek maken waar je niet omheen kunt, vertelde Vu recentelijk aan NME. Ik voel mij meer aangetrokken tot muziek, die je raakt dan dat het begeleidt bij wat je ook doet, zoals liedjes voor onder de douche of voor als je in de sportschool bent. Samen met producer Jackson Phillips bereikte ze precies dat. Een boeiend album over wanhoop en eenzaamheid, verpakt in een ongecompliceerde indiepop productie met vleugjes post-grunge en garagerock.
hanavu.bandcamp.com
www.konkurrent.nl
(Johan Schoenmakers)