Het valt mij in het begin niet mee, het luisteren naar Outsiders het nieuwe album van de al tig jaren in Noorwegen geresideerde Amerikaan Tim (Ledfoot) Scott Cornell. Ik denk onwillekeurig toch steeds aan de donkere klankkleur van zijn achterliggende soloplaten vol naargeestige moordballades en zijn spel op de 12 snarige gitaar, waarmee hij wat mij betreft een sterke troef in handen heeft. Als je dan ook nog weet dat hij door zijn dochter wordt bestempeld als een goedgeklede 18e eeuwse doodgraver zou je hem bijna ,onterecht, in de categorie outsider music gaan plaatsen. Geschift is hij niet, een vreemde eend in de bijt / dat wel. Iemand die net wat anders dan anderen in het leven staat waarnaar de albumtitel refereert.

Het verse wapenfeit kent een andere benadering. Luchtig, breder en minder eigenzinnig en excentriek in een bandopstelling, waarop de schijnwerpers op een enkel liedje na niet specifiek gericht is op zijn fingerpickin stijl en zijn licht knauwende strot. De atypische aanpak stelt mij wel voor een probleem. Mijn virtuele pen weigert aanvankelijk, terwijl het in vier dagen tijd opgenomen Outsiders met onmiskenbare Ledfoot composities zo slecht niet is en mij na een week luisteren eigenlijk niet verveelt. Toch blijft het wennen, deze ietwat degelijke en minder spraakmakender vorm van de Amerikaanse einzelgänger.

www.ledfoot.net

(Johan Schoenmakers)