Komt het door de zomer? Of door de wereldwijde recessie die mensen ertoe aanzet de ruggen te rechten en het crisismonster recht in de foeilelijke bek te kijken? Of komt het door de nieuwe golf van positivisme die altijd volgt na periodes van terugval? Geen idee, eigenlijk. Maar het is opvallend hoeveel goede tot uitstekende cd’s er dit jaar al zijn verschenen. En het houdt voorlopig niet op want hier is er weer een: ‘Black Top Road’, de tweede cd van americana singer-songwriter Angela Easterling uit Los Angeles.
Met ‘Black Top Road’ kijkt Easterling onder meer terug naar de geschiedenis van haar verwanten die een aantal jaren geleden een groot deel van de farm die al sinds 1791 familiebezit was, moesten opgeven omdat er op die plaats zo nodig een ‘black top road’ moest komen. Tja, als de vooruitgang al iets is, dan is het soms stekeblind.
Angela Easterling schrijft zeer aansprekende transparante songs die door producer Will Kimbrough met veel gevoel voor hun intrinsieke kwaliteiten op de mastertape zijn gezet. Opener ‘American ID’ is ongerepte americana in de lange traditie van de Byrds tot en met de Jayhawks: sprankelend, levendig en bezield. Dat vuur zit ook in het rockende titelnummer (lekkere piano!) en in ‘Birmingham’, een song over heimwee en het verlangen naar een verleden dat er in wezen niet meer is.
Maar écht indruk maakt Angela Easterling met broze midtempo songs als ‘Better’, dat het begrip breekbaarheid een diepere inhoud schenkt, ‘The Picture’, een nummer waarin een dochter het gênante verleden van haar vader – en in één moeite door hele VS – op magnifieke wijze fileert, of ‘Field Of Sorrow’ dat gebouwd is rond Easterling’s warme stem en een eenzame banjo. Om ‘Just Like Flying’ niet te vergeten, een song die extra kleur krijgt door de lapsteel van Al Perkins. Zélfs ‘Helpless’ van Neil Young blijft in de respectvolle en fragile uitvoering van Easterling overeind.
‘I want to be a part of the musical traditions of the artists that came before me, but filter them through my voice and my experiences as a young woman. I want to uplift people. Music has the ability to do that and that is my ultimate goal,’ zegt Angela Easterling zelf over haar muziek. Dat is een niet geringe ambitie en heel wat muzikanten zijn al op die klip te pletter geslagen. Maar met ‘Black Top Road’ is ze alvast de goede weg ingeslagen.