Muzikanten die de mosterd halen bij grootheden als Dusty Springfield, Carole King, Laura Nyro (ik zie zelfs enige fysieke gelijkenis), Gram Parsons en Crowded House, en die dat bovendien doen met gevoel voor verhouding en respect, kunnen bij voorbaat rekenen op mijn aandacht. Als ze daarbij ook nog eens sterke songs schrijven of een fijne neus hebben voor de pareltjes uit het imposante American songbook, en die met een fikse dosis hartstocht en spontaniteit vertolken, dan kan het bijna niet meer stuk.
De New Yorkse Leslie Mendelson behoort tot die categorie. Haar tweede cd ‘Swan Feathers’ is een collectie van negen eigen songs en twee covers die getuigt van zoveel niveau en zuiver talent dat je je afvraagt hoe het komt dat er maar liefst vier jaar zit tussen de release van haar debuut ‘Take It As You Will’ (dat dan ook nog eens in eigen beheer verscheen) en dit album. Gelukkig is er Jac Holzman, de legendarische oprichter van platenlabels Elektra en Nonsuch – een man die in het verleden werkte met Tim Buckley, Love, Phil Ochs, Judy Collins en The Doors –, die op zijn achtenzeventigste nog steeds bewijst dat hij een goed stel oren aan zijn hoofd heeft door Mendelson aan Rykodisc te koppelen.
‘Swan Feathers’ opent met ‘I Know You Better Than That’, een song die je aan van alles doet denken dat je vroeger al hebt gehoord, maar die toch duidelijk de eigenheid van Leslie Mendelson uitademt: soulvolle zang, uitgekiende arrangementen, intelligente lyrics. ‘So Far So Bad’ is pure Carole King, een opgewekt nummer met een heerlijk catchy refrein en een Hammond orgel dat de song subtiel draagt. Mooi om te horen hoe Mendelson haar invloeden verweeft in haar muziek.
‘Easy Love’ is een perfect huwelijk tussen Laura Nyro en Bonnie Raitt, een fijnzinnig midtempo nummer met knap gitaarwerk van James ‘Stiff’ Maddock en geraffineerde blazers (Randy Brecker, Andy Snizer, Dave Mann). ‘Hit The Spot’ is dan weer Dusty Springfield meets Ricky Lee Jones, maar wel volledig naar de hand gezet van Leslie Mendelson. Wat ze trouwens ook doet met een klassieker als ‘Be My Baby’ dat ze uitvoert in een trager tempo en in een nagenoeg volledige akoestische setting. Gedurfd, maar geslaagd. Zoals ook de ballad ‘If I Don’t Stop Loving You’ mij aan anderen deed denken (Carly Simon, Jennifer Warnes, Catherine Howe) zonder daarbij het gevoel te krijgen dat zij het zijn die de richting van de song bepalen en niet Leslie Mendelson.
Een beetje te braaf en te zoet, zullen sommigen opwerpen. Een fraai staaltje songschrijven, zeg ik. Als ik wil kan ik nog drie bladzijden schrijven over de kwaliteiten van deze cd, over de prachtig opgebouwde songs, over de soulvolle ‘delivery’ van Mendelson, over de fijnzinnige orkestratie. Maar dat doe ik dus niet. In plaats daarvan raad ik liefhebbers van zorgvuldig gecomponeerde songs aan om zelf eens naar ‘Swan Feathers’ te luisteren. Ze zullen zich niet bedrogen voelen.
www.myspace.com/lesliemendelson