Als een artiest besluit een opvolger te maken op een lp/cd, die wordt bestempeld als Standaard of Klassieker, dan knijp ik mijn billen op elkaar en hou ik mijn hart vast. Twintig jaar na dato probeerde Dinosaur sr. Neil Young zijn “Harvest” te benaderen, maar sloeg behoorlijk de plank mis met het duffe werkje “Harvest Moon”. Als 36 jaar later John Fogerty aankondigt wederom een cd te willen maken in het verlengde van de uit 1973 afkomstige Grammy Award-winning en klassieker “Blue Ridge Rangers” LP staat de reanimatie-apparatuur bij wijze van spreken al voor mij klaar. Gelukkig blijft deze ongebruikt. In tegenstelling tot de al eerder genoemde lp die John geheel in zijn eentje opnam, wilde hij voor “Blue Ridge Rangers Rides Again” een willekeur aan muzikanten samengeschoold hebben in de studio. Dat Fogerty deze opnamens als een groepsprojekt zag en bestempelde blijkt uit het feit dat hij aan de aanwezigen, zoals Buddie Miller (gitaar), Greg Leisz (lap steel, mandolinen en dobro), Jason Mowery (fiddle,mandolinen en dobro)drummer Kenny aronoff en producer T-Bone Burnett vroeg om ook hun steentje bij te dragen bij de tracklisting van de op te nemen cd. Het was Buddie Miller, die tijdens de opnamens met de door Ray Price geschreven bluegrass klassieker Fallin Fallin Fallin op te prompen kwam. Getuige de heerlijk opgefokte versie op “Blue Ridge Rangers Rides Again”, waar Fogerty hoorbaar de fiddler-spelers opzweept om hun spel nog meer te laten bulderen, is het één van die perfekte covernummers die op deze cd staan. Om het live geluid te garanderen werden de basistracks in 3 of 4 takes opgenomen. Het meest persoonlijk liedje van John Fogerty is Denver’s Back Home Again. Omdat John Denver een specifieke zangstem heeft en hij ook altijd een fan was van zijn liedjes durfde John het nummer aanvankelijk niet op te nemen, maar op aandringen en aanmoeding van Julie Miller maakte hij hiervan een bloedstollende, koude rillingen krijgende versie. Op (voor mij het hoogtepunt van “Blue Ridge Rangers Rides Again”) Garden Party krijgt John vocale hulp van Don Henley en Timothy B. Schmitt van (Big Business Band) The Eagles. Gedrieën en samen met de minimale muzikale begeleiding overtreffen de Rangers Ricky Nelson’s uitvoering. Altcountry op zijn best in prijsnummers als Buck Owens I Don’t Care, het mierzoete Moody River (Pat Boone) en lekker country-jammen in Robert L. Geddins Haunted House. Het is toch weer Bruce ‘The Boss’ Springsteen, die zich met John, alle aandacht opeist in het vrolijkklinkende en afsluitende When Will I Be Loved. Het speelplezier spettert van het liedje af. Zeker grappig is de interactie op het genoemde nummer tussen beide heren. Misschien had Fogerty’s eigen song Change In The Weather hier gemist kunnen worden, maar afgaand op het gehele plaatje is dit muggezifterij. We mogen trots zijn op John Fogerty, dat hij de durf heeft getoond om zijn Blue Ridge Rangers van stal te halen in “Rides Again”. Klinkt de cd gedateerd? Absoluut niet, mede door het semi-Live-karakter die tijdens het opname-proces, die tien dagen duurde, eraan is gegeven. De opvolger is zeker niet minder dan het debuut. Misschien zelfs beter, of komt dat door mijn enthousiasme over het gebodene op deze sublieme cd. Wederom een Grammy? Wie weet, van mij mag het en het zou ook terecht zijn. Hulde!

Let ook op de Deluxe Edition uitvoering van “Blue Ridge Rangers Rides Again”. Hieraan is een DVD toegevoegd met de “Making of”  en akoestische live optredens.

www.myspace.com/blueridgerangers
www.myspace.com/johnfogerty

(johan schoenmakers)