Als een zanger en songwriter van een band liedjes overhoudt, omdat ze niet passen in het muzikale genre van een groep, dan kan het gebeuren dat de desbetreffende persoon ooit eens een solo plaat gaat opnemen. Na tournees door Amerika en Europa wilden de jongens van Two Cow Garage een korte rustperiode inlassen, alvorens begin 2010 de studio in te gaan om nieuw cd-werk op te nemen. “Gifkikkertje” en storytelling Micah Schnabel zag nu zijn kans schoon om het teveel aan nummers kwijt te kunnen. Het rock-and-roll-meets-punk-and-flirs-with-country formaat mixte Micah tot een folk plaat, die tevens een demo-karakter heeft meegekregen. Op zijn solo-cd “When The Stage Lights Go Dim” begeleidt Schnabel zich op akoestisch gitaar en wordt hij incidenteel bijgestaan door violist Sam Kim en Bernadette Celio voor de achtergrondvokalen. De tien aanwezige songs gaan over verdriet en hoop, niet alleen in relaties, maar ook bedoelend voor de rockzanger die met zijn roem moet omgaan. Akoestisch rockend in The Stage lights, God and Money en Throwing at the Rocks in the Sun laat Micah fel van leer trekkend horen als een volwassen, indringende folkrocker. Kwetsbaar en breekbaar stelt hij zich op in Girl Named January en het afsluitende Bury The Maps, maar zijn het tevens de momenten samen met Bernadette Celio dat het vuur tot een hoogtepunt oplaait in 7 little #s, de akoestische fingerpickin’ My Blue Heart en is schnabel tomeloos ongeduldig en hartverscheurend in Can’t Hardly Wait. Dit is een plaatje naar mijn hart om Micah Schnabel in “When The Stage Lights Go Dim” uiterst gevoelig en aangrijpend folkliedjes te horen uitschreeuwen. Deze cd gaat heel erg hoog scoren in mijn eindjaarslijstje! Suburban Home Records heeft Micah Schnabel overigens ook als solo-artiest een contract aangeboden, zodat deze independent cd binnenkort bij het label gaat verschijnen.

http://www.suburbanhomerecords.com

(johan schoenmakers)