Op zijn negende cd ‘Not Far Now’ bouwt singer-songwriter Richard Shindell, Amerikaan van geboorte en sinds 2000 inwoner van Buenos Aires, rustig verder aan zijn muzikale universum. Die muziek laant naar mijn smaak dichter aan bij acts als Luka Bloom en The Fureys, laten we het voor het gemak muziek met Ierse roots noemen, dan bij John Gorka (met wie hij ooit in The Razzy Dazzy Spasm Band zay) of John Prine, met wie hij al eens vergeleken wordt.

‘Not Far Now’ telt 11 nummers die blijk geven van doorgedreven songsmederij. Ik heb het gevoel dat Shindell zijn nummers veel meer heeft gebeeldhouwd dan geschreven. Het komt me voor dat deze cd vele uren van bijschaven, schoon poetsen en afschuren heeft gekost. De plaat klinkt als een klok, elke noot zit op de juiste plaats, je hoort geen instrument te veel, elke break komt precies op het moment dat je dat verwacht.

En dat is meteen mijn grootste bezwaar bij deze plaat. Elke song is zodanig gepolijst dat ik geen kloppend hart meer hoor, geen bloed meer voel ruisen. De eventuele weerhaken zijn weg gevijld tot er een glanzend maar neutraal sculptuur overbleef. Het blijft allemaal wat braaf, wat clean. Te bedacht ook. Wat best jammer is want een aantal op zich uitstekende songs (Parasol Ants’, ‘One Man’s Arkansas’, ‘Balloon Man’) zouden met een rauwere benadering net dat charisma krijgen dat ze door de overdadige poetsbeurt zijn kwijtgeraakt. Die aanpak had deze cd drieënhalve ster opgeleverd. Nu moet deze begenadigde songwriter het doen met één ster minder. (Martin Overheul)