Tijdens zijn laatste tour door Engeland kreeg bluesmuzikant en gentleman Eric Bibb via een fan de gelegenheid om op de originele national guitar van delta blueslegende Bukka (een ongevraagde verbastering van ‘Booker’) White te spelen. Die kans greep hij uiteraard met beide handen aan. ‘Spiritually, the experience of playing Booker White’s guitar took my personal connection to traditional country blues to another level,’ zegt Bibb over die volstrekt unieke belevenis. ‘It actually felt like an initiation and a benediction. I felt the time was right to offer a handmade tribute to the music and musicians of a bygone era.’
Die hommage kreeg de enigszins voorspelbare titel ‘Booker’s Guitar’ en is misschien wel de meest persoonlijke van Bibb’s vijftien albums. Meer dan dat, volgens mij is de 58-jarige New Yorker zowel vocaal als instrumentaal zelden zó goed in vorm geweest als op deze ontegensprekelijke parel.
In de beperking toont zich de meester, zegt een Nederlands spreekwoord. Als dat op één plaat van toepassing is dan is het wel op déze plaat. De instrumentatie op ‘Booker’s Guitar’ beperkt zich tot de stem en de akoestische gitaar Bibb die en af toe worden aangevuld met de soulvolle mondharmonica van Grant Dermody. Daarnaast doet de kristalheldere productie van co-producer Michael Bishop (Al DiMeola, Monty Alexander, Maria Muldaur) het talent van Bibb alle eer aan. De songs lijken in één take te zijn opgenomen wat het album een heerlijk authentieke live klank verschaft.
Uiteraard begint ‘Booker’s Guitar’ met de titeltrack, een knap staaltje folk blues met een ingenieus gitaarloopje waar Bibb een sonore parlando over uitstrooit. Wat daarna volgt is een langgerekte hulde die in elk woord, in elk akkoord, in elke riff, in elke harmonicaklank bloedeerlijk en oprecht is. Of het nu ietwat uptempo songs zijn als ‘Sunrise Blues’ en ‘New Home’, ingetogen delta bluesballads als ‘Walkin’ Blues Again’, de altijd aangrijpende traditional ‘Wayfaring Stranger’ en ‘A Good Woman’ of de schitterende Blind Willy Johnson-cover ‘Nobody’s Fault But Mine’: elk nummer ademt het intense respect uit dat Bibb voelt voor de bekende en onbekende delta bluesmuzikanten. En élk nummer wordt vertolkt met hart en ziel. Liefhebbers van delta blues hadden vermoedelijk niet anders verwacht.
In vroeger jaren werd er nog wel eens neerbuigend gereageerd op de muziek van Bibb. Die was te middle of the road, te zeer cross over, niet de naam blues waardig. Maar gaandeweg is die onbillijke scepsis veranderd in terechte waardering. En op ‘Booker’s Guitar’ bewijst Eric Bibb ten overvloede, want wat heeft hij in wezen nog te bewijzen, dat hij zonder discussie the real thing is.