Het is natuurlijk het intrappen van een open deur, maar dingen veranderen niet door met zijn allen voortdurend hetzelfde te doen. Zonder Bob Dylan geen elektrische folk. Of toch in elk geval niet in de vroege jaren zestig van de vorige eeuw. Zonder het genie van Frank Zappa geen alternatieve rock die, ondanks minder interessante muzikale stuiptrekkingen als art- en jazzrock, voor heel wat actuele muzikanten richtingbepalend was en is. En zonder de rauwe grootstedelijke trash van Velvet Underground uiteindelijk ook geen punk.
Avontuurlijke geesten kleuren per definitie buiten de lijntjes, het is hun tweede natuur. En in aardig wat gevallen leidt het overschrijden van grenzen en het adapteren van andere invloeden tot uitstekende platen. Dat heeft het verleden meer dan eens bewezen. En het heden trouwens ook, als ik af mag gaan op ‘Suburban Nature’, het markante debuut van altsinger-songwriter Sarah Jaffe uit Denton, Texas.
Weinig tot niets op dit album doet denken aan het soort muziek dat men doorgaans associeert met haar geboortestaat. Geen altcountry, geen rock, geen Americana. De eigenzinnige songs van Jaffe sluiten voelen zich ondanks de onmiskenbare link met Britse folk aanzienlijk beter thuis in de wereld van muzikanten als Tim Buckley, Bridget St. John, P.J. Harvey, Cat Power, Liz Phair of recenter Emily Jane White.
Sarah Jaffe heeft zeer expressieve stem die boordevol verlangen zit – ze verwijst op haar MySpace-pagina niet voor niets naar grootheden als Nina Simone en Edith Piaf. Die even fijnzinnige als heerlijke tragiek voorziet vooral de tragere nummers op ‘Suburban Nature’ van een enigszins donkere klankkleur. Die nog eens extra geaccentueerd wordt door het zeer efficiënte gebruik van echo, cello, dulcimer, toetsen en subtiele (akoestische) gitaren.
Jaffe is afwisselend poëtisch (‘Better Than Nothing’, ‘Pretender Part 1’), introspectief (‘Luv’, ‘Watch Me Fall Apart’, ‘Wreaking Havoc’), weemoedig (‘Stay With Me’, de prachtige songs ‘Pretender’ en ‘Swelling’, een nummer dat doet denken aan This Mortal Coil) en lichtjes uitbundig (‘Clementine’, ‘Perfect Plan’) waardoor het evenwicht op dit album meer dan goed zit.
‘You said once you were sad / But I don’t believe you / You’re too simple in the head / For pain to please you / There are days when you feel good / And days when you feel nothing at all’, zingt Sarah Jaffe in ‘Watch Me Fall Apart’. Op dagen als deze, terwijl er dit soort muziek uit de boxen komt, voel ik me alvast prima.