Perry Keyes is een vierenveertigjarige rocker die in zijn thuisland Australië al de nodige faam heeft verworven, maar die voor mij tot voor kort een onbekende was. Met zijn derde album Johnny Ray’s Downtown (met een prachtig retro hoesje) is daar een einde aan gekomen. En die kennismaking is niet meteen een onverdeeld succes want er is wel wat aan te merken op deze cd.
Keyes kijkt naar mijn smaak wat te opzichtig af van zijn grote voorbeelden Springsteen, Reed en Costello. Openingstrack Will You Shine? heeft een intro met Byrds-gitaren (denk aan Bells Of Rhymney) en barst vervolgens los in de zuiverste Boss-traditie. Best een lekkere rocker, daar niet van, maar een kopie blijft een kopie. En waarom zou je daar genoegen mee nemen als het origineel zo veel beter is?
In 1982 is die link met Springsteen (en met Bruce Cockburn) nog duidelijker. Het nummer wordt bevolkt door lui die zich ophouden aan de rand van de samenleving en ademt de sfeer uit van Greetings From Ashbury Park, NJ, inclusief accordeon en overdadige woordenvloed. En in ‘Darkness On The Edge Of Town-achtige’ ballads als Bobby The Burning Dog en Boxing Day krijgt epigonisme de overhand op originaliteit.
Lou Reed And Robert Quine is, zoals de titel fijntjes aangeeft, onversneden Reed/Velvet Underground en heeft de drive en de riff geleend van Vicious, maar dan allemaal wat minder bijtend. Terwijl Burnt Down Both Sides klinkt als een afleggertje van Costello’s sublieme Trust.
Maar op de momenten dat Keyes wat minder aandacht besteedt aan zijn inspirators en wat meer bezig is met het ontwikkelen van een eigen geluid, is hij best te pruimen. Zoals in de duistere titelsong Johnny Ray’s Downtown, het ontspannen Down On The Street With You of de heerlijke knaller $35,40. Jammer dat er niet meer van dergelijke songs op dit album staan want nu hoor ik vooral anderen in plaats van Perry Keyes. En dat kan toch de bedoeling niet zijn.