De cd “Speck” van Alexa Woodward is eind vorig jaar uitgebracht. Qua compositie, zang en uitvoering een opmerkelijk plaatje. Voldoende excuus om de muziek van deze dame wat mij betreft naar voren te trekken, en van aandacht te voorzien. De banjo staat naast Alexa’s zang centraal in haar Appalachiaanse “Bergmuziek”. Deze bergkam strekt zich uit over een enorm gebied, en bevat geïsoleerde gebieden waarin traditionele klinkende muziek als deze van haar uitstekend gedijt, en zijn unieke karakter behoudt. Helemaal van de wereld is deze regisseursdochter allerminst, want ze had volop van zich doen spreken na een muziekwedstrijd waarin ze als semifinalist eindigde. Haar zuidelijke roots leiden haar tot een huidig bestaan in New York. Op “Speck” wordt ze begeleid door een uitstekend team aan muzikanten, waar onder Guy Forsyth op zingende zaag. Ook Jonathan Byrd deed op de valreep zijn inbreng, nadat hij haar had zien spelen.

Haar banjospel heeft een zeer specifieke eigen benadering, alsof ze de techniek zelf gemeesterd heeft. Ook de structuren binnen haar songs laten iets vergelijkbaar unieks horen. Muziek als in een bos, waardoor de lichtbundels hun weg banen. Geen muziek die een trend volgt, maar een eigen pad opeist. Diep op de achtergrond ontwaar je tussen de traditie en de bijbel door een ondergrondse swing. Haar stem is helder en dwingend aanwezig. Een basis zoals we die ook kennen van Rachel Ries en Jolie Holland, maar dan in een ongerept pure vorm. Geworteld in de traditie, en qua uitvoering eigenzinnig. Beslist geen muziek die megaverkopen gaat scoren, maar eentje die door de aanwezige melancholie eerder het hart zal aanspreken. Haar debuut uit 2008 was getiteld “An Early Dream”. Deze droom krijgt in de vorm van “Speck” een uitstekende prolongatie.

www.alexawoodward.com
www.myspace.com/alexawoodward
www.cdbaby.com/cd/alexawoodward2
(Rein van de Berg)