Wie kent ze niet: Muddy Waters, Howlin’ Wolf, Skip James, Son House en Mississippi John Hurt. Grote inspiratiebronnen van de Amerikaanse gitarist, liedjesschrijver en zanger Chris Bergson. Maar ook de elektrische blues van Freddie King, de soul van Aretha Franklin, Otis Redding, Ray Charles, het v[...]
December 30th, 2024 - 23:38 § in nieuwe cd-recensies
Madeleine Peyroux – Let’s Walk
ik heb alweer een tijdje een premium spotify abonnement. Heel lang tegen gehouden maar om het schrijven over cd´s te vergemakkelijken, kon ik uiteindelijk om deze streamingdienst niet meer heen. Zodat ik als recensent nooit meer zal zeuren over het achterliggende werk van een bepaalde artiest, waar[...]
December 30th, 2024 - 17:18 § in nieuwe cd-recensies
Hamish Anderson – Electric
Zelden werd ik zo bijzonder en aangenaam verrast tijdens de eerste keer dat ik de Australische in Los Angeles geresideerde blues en rock´n roll zanger Hamish Anderson in de Leidse QBUS op het podium zag. Je had anderhalf uur lang het gevoel dat hij je met een imposante gitaaraanpak in de [...]
December 27th, 2024 - 00:45 § in nieuwe cd-recensies
Clean Pete – Winternacht / Spinvis – Lutke Krub en zeven kerstliedjes
Of ik nog een stukje wilde wijden aan de kerstbijdragen van Clean Pete en Spinvis. Moeheid regeerde hier na een recentelijke staaroperatie, dus met frisse tegenzin klom ik na de kerkelijke feestdagen in de virtuele pen. Ik hoefde op deze platen niet bang te zijn voor bloedirritante, clichematige win[...]
December 25th, 2024 - 23:13 § in nieuwe cd-recensies
Matthew Bourne – This Is Not For You/Malcolm Pardon – The Abyss
Dit jaar was de aanvoer van de fysieke promo’s door distributeur Konkurrent minder dan andere jaren. Maar wat ik binnenkreeg was toch vaak interessant genoeg om onder de aandacht bij jullie te brengen. Twee plaatjes die ik in 1 recensie onderbreng zijn de nieuwe pianowerken van de Britse toets[...]
December 25th, 2024 - 21:11 § in nieuwe cd-recensies
Tré Burt – Traffic Fiction
Ik moet af van de plaatjes die inmiddels lijken vastgeklonken in mijn cd-wisselaar. Zoals de laatste worp van de Amerikaan Tré Burt, waarop hij in tegenstelling tot zijn eerdere twee akoestisch getinte folkyplaten, tot waarschijnlijk ieders verrassing kiest voor een andere, grootsere aanpak. Waar h[...]