Loudon Wainwright timmert al een behoorlijk tijdje aan de weg. Zijn eerste album dateert alweer van 1970, en je kunt jezelf afvragen: “Wat voegt deze artiest momenteel toe? Meer van hetzelfde liedje?” Het antwoord is minstens zo simpel als de vraag, want vergis je niet zijn vorig project – Charlie Poole – heeft wel mooi een Grammy award in de wacht gesleept als Best Traditional Folk Album. Toch een signaal dat we hier te maken hebben met een consciëntieus artiest. Wainwright’s nieuwste, “10 Songs for a New Depression” is weliswaar kort, maar terdege relevant.
Aangezien ik zelf ook al enige tijd lijd onder een baanloos bestaan, en een zwaar gereduceerd inkomen ontvang herken ik veel in de teksten die dit album bevat. De toon is berustend, zwartgallig, spitsvondig, kortom, inderdaad de Loundon Wainwright die we allemaal kennen. Voor mij persoonlijk ervaar ik dit album dan ook beslist niet als overbodig. De mondiale crisis globaliseert armoede en werkloosheid, zorgt voor ontwaarding van onroerend goed, en inderdaad bezingt Loudon met veel verve de waardemindering van je schoolopleiding. Komisch is het allemaal niet, en ergens ook weer wel, maar binnen deze 10 nummers proef je ook de ironie in de gedwongen, doch noodzakelijke, blije momenten. Schijnbaar ligt Amerika toch niet zo ver van Europa.
(foto: Arjen van de Merwe)
Loudon komt met een traditioneel getint album, weliswaar voorzien van eigentijdse teksten, en dat allemaal in de geest van Woody Guthrie. Relativerend bezingt hij een echtpaar in House. Eigenlijk willen ze scheiden, maar besluiten vanwege de financiële consequenties toch maar bij elkaar te blijven. Ze hebben tenslotte elkaar nog. Ook Fear Itself geeft schrijnend de situatie bloot. De baan die je haatte, je wordt ontslagen, en vervolgens wens je dat je hem nog had. Kortom: “the panic is on! “ Nou heeft Wainwright al vaker mooie albums gemaakt, maar deze laatste is wel erg toepasselijk. Net als bij een oud stukje kaas, de smaak wordt steeds beter. “10 Songs for the NEW Depression” is opnieuw een meer dan uitstekende CD van deze beter tekstschrijver. It’s not the end of the World, it’s just the middle of the Night.
(Rein van de Berg)
Sinds The Last Man On Earth en Strange Weirdos heb ik de liefde voor Wainwright’s werk weer stevig te pakken. Mocht bovenstaande album een dergeljke kwaliteit bevatten dan heb ik er in ieder geval weer een mooi album bij. Eens luisteren.
De plaat duurt amper 30 minuten, maar ik vind het een aanrader. Het is heel herkenbaar, en daarom spreekt de plaat misschien extra aan.
Hartelijk dank. Gaan we zeker kopen. Zoals alles van Loudon Wainwright. Vele van zijn CD’s zijn juweeltjes en ook zijn live optredens zijn belevissen.
Ik hoop dat hij snel naar de Benelux komt voor een aantal optredens. ‘t Wordt weer eens tijd