RSS

Dwight Yoakam/John Mclaughlin/Lucy Kaplansky

 

Ruim veertig jaar geleden behoorde Dwight Yoakam met acts als Green On Red, Guadalcanal Diary en Chris Isaacs tot een select groepje Amerikaanse musici dat mijn dagelijkse beroepsmatige luistersessies van new wave en punkmuziek van de broodnodige variatie voorzag. Zoiets stemt mild en alhoewel ik eerlijk gezegd de laatste jaren onze vriend uit het oog verloren ben, moet ik bekennen dat zijn jongste album 3 Pears mij goed bevalt. De verleiding is groot de countryliedjes op dit album voorspelbaar te noemen. Dat zou ik echter flauw vinden. De beste man maakt al zijn hele leven dit soort liedjes en doet dat bijzonder knap. De beroepsdeformatie om musici te bekritiseren om wat ze niet spelen, laat ik daarom achterwege en ik stel mij net als veertig jaar geleden tevreden met wat Dwight me wel te bieden heeft.

De Engelse gitarist John McLaughlin kan geloofsbrieven voorleggen die niet voor de poes zijn. Zo stond John met keyboardsspeler Joe Zawinul en jazzlegende Miles Davis aan de wieg van de jazzrockbeweging. Nadat hij zich met het Mahavishnu Orchestra, Carlos Santana en de Indiaase groep Shakti geprofileerd heeft als een bevlogen vertolker van muzieksoorten uit vele windstreken, is John op zijn jongste album driftig in de weer met een drietal uiterst bedreven musici. Gary Husband op keyboards en drums, bassist Etienne M’Bappe plus drummer Ranjit Barot hebben genoeg technische bagage om de snaarvirtuoos van repliek te dienen. John vindt het allemaal prima en tovert laconiek de allerfraaiste licks uit zijn gitaar waarbij hij invloeden uit de westerse en de oosterse muziek met speels gemak afwisselt. Dat John veertig jaar na het wonderschone jazzalbum In A Silent Way nog immer een van de grootste gitaristen van onze aardkloot is, behoeft na het beluisteren van dit album verder geen betoog.

Voor mijn gevoel maakt Lucy Kaplansky muziek sinds de slag bij Nieuwpoort. Ietwat overdreven wellicht al blijft het een feit dat zij in het singer-songwritergilde een vaste waarde is. Dat dankt zij aan haar muzikale en compositorische kwaliteiten plus haar vermogen in velerlei muzikaal gezelschap moeiteloos haar eigen rol te vertolken. Wat op Reunion, haar eerste album in vijf jaar, weer leidt tot wederdiensten van klasbakken als Buddy Miller, John Gorka, Eliza Gilkyson, Jonatha Brooke en Richard Shindell. Het repertoire op dit album handelt over het thema familie en vrienden waar Lucy met veel warmte en humor haar teksten op losgelaten heeft. Haar eigen liedjes worden aangevuld met geslaagde coverversies van de liedjes van Woody Guthrie, Eliza Gilkyson, The Beatles en Amy Correia. Producer/drummer Ben Wittman heeft het klankbeeld klein gehouden waardoor de inbreng van Lucy optimaal tot zijn recht komt.

(Koos Gijsman)

 

 


1 Comments Add Yours ↓

  1. arjan post #
    1

    In A Silent Way, een van de albums die de jazz nieuw leven in blies en mede de geboorte van de Fusion bepaalde. Schoonheid van een album. Miles is nog steeds een van mijn helden. McLaughlin is een groots gitarist en de bassist Etienne M’Bappe is na Richard Bona de “beste” bassist van het afrikaanse continent.



Your Comment