RSS

Een Hommage Aan Boudewijn De Groot

Boudewijn de Groot in 1972

Wat Johan Cruijff betekent voor het naoorlogs voetbal, daar drukt Boudewijn de Groot een belangrijke stempel op de muziek van de afgelopen decennia. Beide zijn wonderkinderen van hun generatie. Johan, helaas niet meer onder ons en Boudewijn die deze week bekend maakt te stoppen met optreden. De Dylan van de lage landen  is soms eigenzinnig, leeft wat teruggetrokken en staat ook niet graag in de schijnwerpers. Maar wat een oeuvre heeft deze artiest inmiddels opgebouwd! Daar past een diepe buiging voor. De Groot is vanaf de jaren zestig van de vorige eeuw altijd een stabiele factor. Samen met Lennaert Nijgh begonnen op het Haarlemse Coornhertcollege. Nijgh als tekstschrijver, de Groot als vertolker met zijn karakteristieke stem. Lange haren, politieke teksten, hippies waren het, maar dan wel hippies met een literaire boodschap. 

Ik was 12, misschien 13 jaar en mijn zus 4 jaar ouder en op het Atheneum,  draaiden met vrienden die net zulk lang haar hadden als Boudewijn zijn platen grijs.  Ze rookten er ook wat bij! Het waren de nadagen van de flower power!

Boudewijn de Groot is een performer die de tijdgeest feilloos aanvoelt en bijna organisch meebeweegt. Van een jonge en rebelse troubadour naar een stijlvolle, goed gesoigneerde muzikant. Geen spoor van een leven vol drank, drugs en vrouwen. Dat was er dus ook niet. Boudewijn bleef een beschaafde  jongen uit Heemstede. De drank en de vrouwen waren voor Lennaert Nijgh.

In zijn derde jeugd trekt de Groot op met twee zielenbroeders;  Henny Vrienten en George Kooymans. Drie mannen die veel hebben meegemaakt in binnen- en buitenland. Drie mannen die elkaar vinden in hun kunstenaarschap en spelplezier. Het trio noemt zich ‘Vreemde Kostgangers’. Mannen in de 70 met de wetenschap dat hun posters in menig slaapkamer hing. Helaas door de ziekte van Kooymans is dit project voortijdig beëindigd. 

Het straatvoetballertje uit Betondorp en de keurige jongen van de HBS in Haarlem de lange haren wapperend in het altijd waaiende laagland. Is het nostalgie, is het de heimwee naar een vervlogen tijd? In ieder geval is het een deel van de Nederlandse identiteit, als die al bestaat. 

Boudewijn de Groot, bedankt!!

(Michael Struis)


Your Comment