Als je muzikanten zou beoordelen op zoiets discutabels als hun street credibillity – geloof me, er lopen nog legio dogmatici rond die vinden dat iemand enkel over ellende kan schrijven als hij of zij er tot in de enkels in heeft gestaan, wat naar mijn idee een idiotie van de eerste orde is – dan verdient de 59-jarige Alejandro Escovedo minimaal een acht. Een mislukte huwelijk dat eindigt met een echtgenote die zelfmoord pleegt, een jarenlang gevecht tegen hepatitis C dat hij bijna verloor en dat hem op de rand van een geestelijk en financieel bankroet bracht, en – om het over professionele frustraties te hebben – het uitblijven van commercieel succes.

Desondanks laat Escovedo zich niet uit het veld slaan. ‘You just do your good work, and people care,’ zegt hij op zijn website. ‘I always believed that if you just worked hard, you would find fulfillment. A working musician is all I ever wanted to be. Hard work, to stay true to what you want to do, and then eventually someone would notice for that very reason.’

Dank zij die levensbeschouwing ligt sinds kort Street Songs Of Love in de rekken, soloalbum nummer tien. Een plaatje waarop Escovedo trouw aan zichzelf blijft en dat bruist van de ongebreidelde rock-‘n-roll energie. Escovedo is alive and kicking en hij wil dat heel de wereld het weet.

Street Songs Of Love staat bol van het soort opzwepende rocksongs die je ook hoort bij lui als Moon Martin, Del Fuegos en Dave Edmunds, compleet met messcherpe en lichtjes vervormde gitaren (David Pulkingham), stuwende bassen (Bobby Daniels) en drums (Hector Muñoz) die te keer gaan als een losgeslagen mitrailleur. En die de songs, waarvan er maar liefst zeven werden geschreven met de geweldige Chuck Prophet, een fundament van gewapend rockbeton verschaffen.

Anchor, een openingstrack als een bulldozer, zet meteen de toon: bereid je maar voor op een meedogenloos rockalbum. Waarna Silver Cloud de zaak nog eens extra op scherp zet. Als Escovedo Down In The Bowery inzet, een ijzersterke ballad in de traditie van Willy DeVille en met de vocale steun van een goed bij stem zijnde Ian Hunter, krijgt de luisteraar even tijd om wat adem te halen.

Die adem wordt je daarna meteen afgesneden door het exploderende Tender Heart dat op de moddervette riff van Adolescent Sex van Japan werd gebaseerd. After The Meteor Showers is een typische Escovedo-ballad, melodieus en ingetogen. Undesired en Shelling Rain zetten de boel dan nog eens flink op stelten. En in het rücksichtslos voortrazende Faith besluiten de heren Escovedo en Springsteen (jawel, de boss) de bar maar helemaal plat te branden. Een heerlijk ongecompliceerde rocker waarmee producer Tony Visconti wel raad weet.

Street Songs Of Love laat een muzikant horen die nog geen gram van zijn geestdrift, overtuiging, en stootkracht heeft ingeboet. Alejandro Escovedo staat op het toppunt van zijn kunnen. Ik ben er zeker van dat iemand met zijn veerkracht dit niveau nog vaker kan behalen.

www.alejandroescovedo.com

www.myspace.com/alejandroescovedo